PRECYZJA
I DOKŁADNOŚĆ

Aktywność fizyczna w cukrzycy

Istotnym elementem terapii cukrzycy jest regularny wysiłek fizyczny. Pomaga on nie tylko utrzymać sprawność organizmu, zredukować masę ciała, ale również zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę. Komórki mięśni należą do komórek zależnych od insuliny, co oznacza, że glukoza do ich wnętrza może się przedostać wyłącznie przy udziale insuliny. Po wysiłku wrażliwość mięśni na działanie insuliny wzrasta, czyli do wprowadzenia glukozy do komórek potrzeba mniej insuliny.

Wysiłek fizyczny to:

  • większa wrażliwość na insulinę,
  • poprawa kontroli glikemii,
  • poprawa profilu lipidowego,
  • redukcja masy ciała,
  • poprawa nastroju, nawet u osób z depresją.

Wysiłek fizyczny, szczególnie w początkowej fazie, powinien być umiarkowany i dostosowany do możliwości chorego. Najbezpieczniejsze ćwiczenia dla diabetyka to te o umiarkowanej intensywności, oparte głównie na modelu tlenowym.

Należą do nich:

  • marsz,
  • bieg,
  • jazda na rowerze,
  • nordic walking,
  • ćwiczenia ogólnorozwojowe.

Jeśli uprawianie sportów „beztlenowych” ma dla nas duże znaczenie, należy pamiętać o częstych pomiarach glikemii, dostosowaniu posiłku do zwiększonego zapotrzebowania kalorycznego oraz częstszym kontakcie z lekarzem prowadzącym.
Ważnym aspektem jest regularność aktywności fizycznej. Najlepsze efekty można uzyskać ćwicząc codziennie przez 30 minut. Jeśli codzienna aktywność fizyczna nie jest możliwa, postaraj się podejmować ją co najmniej co 2-3 dni.

Zalecaną przez Polskie Towarzystwo Diabetologiczne (PTD) 2015 formą aktywności fizycznej u osób powyżej 65. roku życia i/lub z nadwagą jest szybki spacer 3-5 razy w tygodniu (ok. 150 minut tygodniowo).

Regularny wysiłek fizyczny to integralna część kompleksowego postępowania w leczeniu cukrzycy.

Należy unikać ćwiczeń beztlenowych, do których należą:

  • ćwiczenia na siłowni z dużym obciążeniem,
  • sporty siłowe,
  • sprint,
  • gry zespolowe.

Podejmując wysiłek fizyczny warto mieć na uwadze, że wiąże się z nim pewne ryzyko. Jest to:

  1. Hipoglikemia
    • należy oznaczyć glikemię przed wysiłkiem fizycznym, w jego trakcie i po zakończeniu,
    • jeśli przyjmujesz insulinę, poproś lekarza o informację w zakresie dawkowania insuliny przed i po aktywności fizycznej.
  2. Hiperglikemia i kwasica
    • może wystąpić przy intensywnym i krótkotrwałym wysiłku fizycznym, np. przy podnoszeniu ciężarów, sprincie, boksie,
    • jeśli wartość glikemii przekracza 250 mg/dl (13,9 mmol/l), należy wykonać oznaczenie ciał ketonowych w moczu. W przypadku ich obecności podejmowanie wysiłku fizycznego nie będzie wskazane.

Podejmując wysiłek fizyczny należy oznaczyć stężenie glukozy i zaopatrzyć się w wodę 
oraz produkty węglowodanowe o wysokim i średnim indeksie glikemicznym.